Definitie van bijzonder

Bijzonder betekent dat iets afwijkt van het gewone of alledaagse en daardoor opvalt. Het woord duidt op iets uitzonderlijks, opmerkelijks of speciaals. Meestal heeft “bijzonder” een positieve of neutrale lading: iets bijzonders is de moeite waard om op te merken omdat het zich onderscheidt van de rest.

Wat betekent bijzonder precies?

De definitie van bijzonder is: afwijkend van het algemene of gewone, en daardoor opvallend, uitzonderlijk of speciaal. Het staat tegenover “gewoon” of “algemeen”. Het woord kan zowel een eigenschap aanduiden (iets is bijzonder mooi) als een categorie (het bijzondere geval).

Bijzonder in verschillende betekenissen

Het woord wordt op meerdere manieren gebruikt:

• Uitzonderlijk: iets wat zich onderscheidt van de rest, zoals een bijzondere ervaring.
• Specifiek: betrekking hebbend op een apart geval, zoals “in het bijzonder”.
• Versterkend: als bijwoord om iets te benadrukken, zoals “bijzonder aardig”.

Bijzonder versus gewoon

De betekenis van bijzonder komt het best tot uiting in de tegenstelling met “gewoon”. Wat gewoon is, valt niet op en komt vaak voor; wat bijzonder is, wijkt daarvan af en trekt juist de aandacht. Wat als bijzonder geldt, hangt af van de context: in de ene situatie is iets heel gewoon, in een andere juist opvallend.

Veelgestelde vragen

Is bijzonder altijd positief?

Niet altijd, maar meestal wel. “Bijzonder” duidt op iets uitzonderlijks en heeft vaak een positieve of neutrale lading. De precieze betekenis hangt af van de context.

Wat is het verschil tussen bijzonder en speciaal?

De woorden liggen dicht bij elkaar en zijn vaak inwisselbaar. “Bijzonder” benadrukt vooral dat iets afwijkt van het gewone, terwijl “speciaal” vaak benadrukt dat iets voor een bepaald doel of iemand bestemd is.