Definitie van discriminatie

Discriminatie is het ongelijk, oneerlijk of nadelig behandelen van mensen op basis van persoonlijke kenmerken die er in de betreffende situatie niet toe zouden mogen doen. Denk aan afkomst, huidskleur, geslacht, leeftijd, geloof, seksuele gerichtheid of een handicap. Discriminatie is in Nederland wettelijk verboden en raakt aan het grondrecht op gelijke behandeling.

Wat is discriminatie precies?

De definitie van discriminatie is: het maken van ongerechtvaardigd onderscheid tussen mensen, waardoor bepaalde personen of groepen worden benadeeld op grond van kenmerken die niet relevant zijn voor de situatie. Het gaat om onderscheid dat niet te rechtvaardigen is.

Gronden van discriminatie

De wet noemt verschillende beschermde gronden, waaronder:

• Ras, huidskleur en afkomst
• Geslacht
• Godsdienst en levensovertuiging
• Seksuele gerichtheid
• Leeftijd
• Handicap of chronische ziekte

Directe en indirecte discriminatie

Er wordt onderscheid gemaakt tussen twee vormen. Directe discriminatie is openlijk onderscheid, bijvoorbeeld iemand afwijzen vanwege afkomst. Indirecte discriminatie ontstaat wanneer een op het oog neutrale regel in de praktijk toch een bepaalde groep benadeelt. Beide vormen zijn verboden. In Nederland legt artikel 1 van de Grondwet het gelijkheidsbeginsel vast.

Veelgestelde vragen

Wat is het verschil tussen directe en indirecte discriminatie?

Directe discriminatie is openlijk onderscheid op een verboden grond. Indirecte discriminatie ontstaat wanneer een neutrale regel in de praktijk toch een bepaalde groep onevenredig benadeelt.

Is discriminatie strafbaar in Nederland?

Ja. Discriminatie op verschillende gronden is wettelijk verboden. Het gelijkheidsbeginsel is vastgelegd in artikel 1 van de Grondwet, en er bestaat aanvullende wetgeving zoals de Algemene wet gelijke behandeling.